|
ผมเป็นผู้จัดการบุคคลของบริษัท นายปั๋น นายกิ่ง และนายแก้วเป็นลูกจ้างบริษัท นายปั๋น นายกิ่ง และนายแก้วทะเลาะวิวาทกัน ผมได้ทำหนังสือตักเตือนให้ผู้บังคับบัญชาของทั้ง 3 คน แจ้งให้พนักงานทราบในวันถัดมา นายปั๋นรับทราบและลงชื่อในหนังสือตักเตือนแต่โดยดี ส่วนนายกิ่งไม่ยอมลงชื่อโดยอ้างว่าในการทะเลาะกันนั้นตนไม่ผิด ส่วนนายแก้วลางานไปในวันนั้น ผู้บังคับบัญชาจึงนำหนังสือตักเตือนไปปิดประกาศไว้ ณ ที่ปิดประกาศของบริษัท วันรุ่งขึ้นนายแก้วมาทำงาน เห็นหนังสือตักเตือนจึงฉีกหนังสือตักเตือนนั้น
ผมได้ทำเรื่องให้บริษัทดำเนินการ โดยเห็นว่า การที่นายกิ่งไม่ยอมลงชื่อในหนังสือตักเตือนเป็นการขัดคำสั่งของบริษัท ให้บริษัทสั่งตัดเงินเดือนนายกิ่งเป็นเงิน 500 บาท ส่วนนายแก้วนั้น ผมได้ทำเรื่องให้ผู้บริหารว่านายแก้วฉีกหนังสือตักเตือนจากที่ปิดประกาศของบริษัท ให้เลิกจ้างโดยไม่จ่ายเงินค่าชดเชย
คำถาม BMC เห็นว่าผมเสนอเรื่องดำเนินการต่อนายกิ่งและนายแก้วเหมาะสมแล้วหรือไม่ เพราะเหตุใด
BMC ตอบ ในกรณีนายกิ่ง การที่บริษัททำหนังสือตักเตือนและผู้บังคับบัญชาได้แจ้งด้วยวาจาให้นายกิ่งทราบการตักเตือนแล้ว แม้นายกิ่งจะไม่ลงชื่อรับทราบก็ถือว่าบริษัทได้ลงโทษนายกิ่งโดยสมบูรณ์แล้ว คุณกฤษณเนตร พันธุมโพธิ ที่ปรึกษาอาวุโสของ BMC ได้เขียนไว้ในหนังสือ “ไขปัญหาคนทำงาน” ว่า นายจ้างอาจแจ้งให้ลูกจ้างทราบคำเตือนได้หลายวิธี เช่น
1. ให้ลูกจ้างรับหนังสือเตือนไป และให้ลูกจ้างลงชื่อรับทราบข้อความในหนังสือเตือน ในสำเนาลูกจ้างรับไป โดยไม่ลงชื่อรับ ก็มีผลใช้บังคับได้
2. ปิดประกาศคำเตือนไว้ในที่ทำงานของลูกจ้าง ซึ่งลูกจ้างจะอ่านได้โดยสะดวก
3. นายจ้างส่งหนังสือเตือนทางไปรษณีย์ ตอบรับ
4. นายจ้างอ่านคำเตือนให้ลูกจ้างฟังและให้รับไป ถ้าลูกจ้างไม่รับไป ก็ให้พยานสองคนลงนามรับรองว่าได้อ่านให้ฟังแล้ว
การไม่ยอมลงชื่อจึงไม่เป็นการขัดคำสั่ง การตัดค่าจ้างนายกิ่งเป็นการลงโทษซ้ำในความผิดที่ได้ลงโทษไปแล้ว ซึ่งเป็นการขัดกฎหมาย ส่วนกรณีนายแก้วนั้น หนังสือตักเตือนเป็นทรัพย์สินของบริษัท นายแก้วทำลายโดยพลการ และจะทำให้ลูกจ้างอื่นเอาอย่างทำให้บริษัทไม่สามารถปกครองบังคับบัญชาได้ การเลิกจ้างนายแก้วโดยไม่จ่ายเงินชดเชยจึงชอบแล้ว
พิพัฒน์ กาญจนวิโรจน์
|
